www.dadsmile.persianblog.ir

به امید روزای آزادی

امروز خیلی ها به یادت وبلاگشونو به روز کردن…

چرا خونه ی کوچک من با یادت مزین نشه ؟

یا حسین

آه کم میارم
کم میاریم
همیشه و همه جا
دلیلشو میدونم
چقدر احمقانه کسی کسی رو درک نمیکنه ولی فکر میکنه که میکنه اما میکنه نه شایدم نمیکنه
یه روزی یه روزایی همش به این فکر میکردم که چطور بدون جفت میشه بچه داشت میشه کسی رو داشت که عاشقانه باهاش زندگی کرد حتی به قیمت تهمتهای سنگین
و حالا به این فکررم خندم میگیره گرچه ته دلم گاهی لمسش میکنم
تو نمیفهمی من چی میگم
هیچکس نمیفهمه
میدونی کسی که مدام پای اینترنت و ماهواره و ایناست با کلی دوست یکهو بی رفیق بشه بدون هر چیزی بدون هرکسی خیلی جالبه آدم حس جالبی پیدا میکنه حس میکنه دنیاش داره تموم میشه اما وای یکی داره دستم فانوس میده وای توی این برفا به پاهای من قدرت حرکت میده
هنوز نوری به دورن می تابد …

دبیر فیزیک اومده حرف از این میزنه که هرکی رو ببینم که ابروهاشو ورداشته نمره فیزیکشو کم میدم چون بدترین کاری که دختر میتونه کنه همون ابرو ورداشتنه
و من ته دلم ازش متنفر میشم و خیلی غمگین که ای خدا ببین الگوهای مارو که چه محمدود و بسته فکرند
بدترین کار دختر رو ورداشتن ابروهاش میدونه ! از بزرگترین مسائل جامعه 2 تا موی زیر ابروهه که بودن یا نبودنش اهمیت پیدا کرده
آخه لعنتی ایکبیری گووه خور آشغال عوضی برینم تو دهنت آشغال چرا؟
دلم میخواد خفت کنم.

آقا یاسر نیستی؟ نیستی؟ خیلی وقته که نیستی.
امیدوارم حالت خوب باشه همین.

محرم شده و من خیلی میترسم. یه حسی بهم میگه منم از اون اهل کوفه ایهام!
غم انگیزه اما نمیخوام به خودم به دروغ بگم که نه من از اون واقعی هام.
من حتی نایتونم به چشام نه بگم ….
ولی به این اعتقاد دارم که ” کل یوم عاشورا” کل عرض کربلا “

آدم گاهی اوقات اونقدر متاسف میشه که حد نداره وقتی میبینی یه مرد متاهل هنوز به یاد دوست دختر نا دخترش خوشه با اینکه زنش میدونه وای وحشتناکه درد دلم زیاده …

همه کس همه چیز یه جوریه

انگار محرم تو قلبهای مردم عمیق تر شده

اینو حس کردم از همون اول و دیشب مطمئن شدم

وقتی کسی از درد یاران حسین نتونه غذا بخوره یعنی آره …

وقتی همه بیشتر به یاد حسین بیفتند یعنی آره …

و من دارم انگار دوران جدیدی رو

اره شروع می کنم

یا حسین

.

.

.

پاییز هم که هست

 اما بارون نمیاد

دوستم بهم گفت از خدا بارون بخواه

 اگه بخشیده باشدت بهت میده

خواستم

نداد

هنوز امیدوارم

امروز آسمون بالا سرم کمی ابر داشت

شاید چند ماه بعد بارون بیاد

شایدم زودتر

…

اومدم از احساساتم بگم  که شریکتون کنم تو وجودم اما این دنیا خیلی وسیع تر از اونی هست که با کلمات بشه منتقلش کرد. شکست خوردم. …

راستی همیشه فکر میکنم تو اون دنیا دلم برا کره ی زمین تنگ میشه. هر وقت که از مدرسه میام و تنها قدم ور میدارم. درحالیکه ظلم جامعه رو میبینم .  با این حال دلم برا اون لحظه ای که توش هستم، در آینده تنگ خواهد شد. اولین بار این حس رو 4   5   سال پیش تو یکی از روزهای محرم پیدا کردم. وقتی که از یه کوچه ی بارون خورده با کمی سرما و از زیر پرچم یا حسین رد شدم.همه یه جای دیگه بودند و من اونجا تنها.وای هنوز دلم برا اون لحظه تنگه ….

من که هستم؟ من هیچ چیزی ندارم

دستانم خالی ست

من من را هم ندارم

من خدا را هم ندارم

من هیچ چیز ندارم

حتی دستی را که باهایش می نویسم، ندارم

همه چیز نبود است

و همه ی آنچه که تصورش را هم می کنی نیست است

خدا هم ؟ آه او آنقدر هست که انگار نیست !

دو سه روز که نباشی فراموش می شوی مثل انبوهی از خاطرات که در دستان دو سه ساعته ی ذهن من فراموش شدند

چون خواستم!

دوستانت را از دست میدهی

دشمنان جدید پیدا می کنی و این یعنی فرصتی برای رشد!

من می روم که این فرصت را از دست ندهم ….

میون یه دشت لخت
زير خورشید کوير
مونده یک مرداب پیر
توی دست خاک اسیر
منم اون مرداب پیر
از همه دنیا جدا
داغ خورشید به تنم
زنجیر زمین به پام

من همونم که یه روز
می خواستم دريا بشم
می خواستم بزرگترين
دريای دنيا بشم
آرزو داشتم برم
تا به دريا برسم
شبو آتیش بزنم
تا به فردا برسم

اولش چشمه بودم
زير آسمون پیر
اما از بخت سیاه
راهم افتاد به کوير
چشم من
چشم من به اونجا بود
پشت اون کوه بلند
اما دست سرنوشت
سر رام یه چاله کند

توی چاله افتادم
خاک منو زندونی کرد
آسمونم نباريد
اونم سر گرونی کرد
حالا یه مرداب شدم
یه اسیر نیمه جون
یه طرف میرم به خاک
یه طرف به آسمون

خورشید از اون بالاها
زمینم از این پایین
هی بخارم می کنن
زندگیم شده همین
با چشام مردنمو
دارم اینجا میبینم
سر نوشتم همینه
من اسیر زمینم
هیچی باقی نیست ازم

قطره های آخره
خاك تشنه همینم
داره همراش میبره
خشک میشم تموم میشم
فردا که خورشید میاد
شن جامو پر میکنه
که میاره دست باد

ولی خدایا  تنهایی به نفع منه. وقتی تنهام عاقل ترم. یعنی هم می تونم احمق باشم هم عاقل ولی میدونی که اونو دیگه دارم از دنیام بیرونش میکنم. عزیزم .

پس خدایا به نام تو و برای تو که تنهاترینی.

 پاهایش را قلم میکنم که به اتاق های پر نور قلبم سرک نکشد.

 من که این قلب را من که این روح را من که این لوح را از سر راه نیاوردم لعنتی.

 دست از سرم وردار. تو من را نمیشناسی؟ من سارا هستم.

البته البته نه. تو من را نمیشناسی. به زودی مرا خواهی شناخت.

 انقلاب درونم یکباره نشد. اما اما اما … من هنوز ته دلم نور دارم پس می توانم ….

اولین تصویر مربوط به یکی از ضریح های قبلی امام رضاست که تو موزه مرکزیش نگه داری میشه و به نظر من خیلی خوشگله :

تصویر بعدی مربوط به یه ماهیه که شبیه شیطان هست و اینم تو همون موزه هست:

این تصویر رو هم از پنجره ی اتاق خواب گرفتم که رو به حرم بود و حتی صدای نقاره های حرم از اونجا به گوش میرسید :

و اما آخرین و بهترین تصویر. این تصویر یکی از خادم های امام رضاست. که وقت نماز جارو و خاک اندازشو گذاشته بود تو حیاط جلوی خودش و داشت رو زمین نماز می خوند. و این جا هم سلام داده و داره دستشو به صورتش میکشه. البته اون متوجه نشد که ازش عکس گرفتیم. خوب اون شعری که بالاش نوشتم قضیه داره. داداشم میگفت تو دستشویی حرم که بود یکی به یکی از خادم ها دلداری داد و گفت که اینجا کار میکنید کار سختیه ولی ثواب داره و این حرف ها اونم در جواب دلداریش اون شعر بالارو بهش گفته بود ….

یعنی از تو سایت داخل حرم امام رضا. خیلی دلچسبه …

از حرم آقایی مهربون … فقط اینکه خیلی دوستش داریم …

سلام و درود خداوند بر تو باد یا امام رضای مهربون ما ….

چند دقیقه پیش داشتم  از صدای نقاره هات لذت می بردم ….

I wasn’t truth with you

With no one

even myself

Now i break my self

I don’t pay attention to my herat that it’s broken BUT FREE

oh my love

oh my love

oh my god

oh oh

pls love me

this girl

needs YOU

this broken herated needs your love

Don’t let me be the looser

of.

پ ن (مربوط به پست 52): ومنتظر هیچ شاهزاده ی سوار بر سفید اسبی نخواهم ماند تا بیاید و مرا از اژدهای درونم برهاند …

من از ستاره ها آموختم که خودم را آتش بزنم آنگونه که درون بسوزد تا بیرون بدرخشد!
به بهای خون خود !

اين تصوير مربوط به كوه گاوازنگ هستش كه خيلي ديد خوبي به شهر داره  و زيبا هست …

اينم مربوط به سد تهم هستش كه تو نزديكي همون كوه گاوازنگ هست:

اين تصوير هم دوباره مال سد تهم هستش و قراره كه از همين ورا يه راه 2 ساعته به شمال بزنن و خيلي خوب ميشه و اونوقت هر روز مياييم شمال !

اين تصوير مرد نمكي هستش كه توي موزه نگه داري ميشه:

اينم مربوط به ميدان انقلاب ما هستش كه هر سال دسته ي عزاداري هاي بزرگي اينجا جمع ميشن و پيشنهاد ميدم كه ماه محرم بيايين اين ورا چون بهتون خوش ميگذره. اگه ترك زبان باشيد كه از عزاداري لذت ميبريد و اگر هم نباشيد از جمعيت زياد و شو و هيجانش لذت ميبيد…

اين تصوير مربوط به درياچه ي گاوازنگ هستش كه تو پايه كوهش هست و خيلي برنامه ها اجرا ميشه اينجا اتفاقن چند روز پيش رزمايش دفاع مقدس هم اونجا بود و جاتون خالي …

اينم مربوط به محل برگزاري نمايشگاه بين المملي كاسپين هست كه اينم توي جاده گاوازنگ بيد و البته اين تصوير مربوط به دوران ساختش هست كه الان كامل شده …

اين تصوير هم دوباره از محرم بيد:

اينم كه مربوط به شلوغي هاي انتخابات و مردم بدبخت خنگ احمق و يا هرچيز ديگه !

اين تصوير مربوط به كارخونه كبريت هستش كه خراب شده و منم زماني رو به روش كلاس زبان ميرفتم و اين ملك و چندتا از خيابونهاي شهر همشون مال يه آقاهه بود …

اينم تصويري از چرخ و فلك شهربازيمون كه من هروقت سوارش ميشم در حد شاشيدن ميرم !

اينم كه شهرداريمونه :

اينم دوباره ميدان انقلابه :

ميدان جهاد:

در كل شهرمون خيلي خيلي كوچيكه در حدي كه ما هيچ جاي تفريحي درست و حسيابي جز گاوازنگ نداريم . جمعه كه ميشه همه اون طرفا ميرن و ما هم اگه دلتنگ شيم مياييم بريم گاوازنگ. اونجا كه ميرسيم ميبينيم برامون تكراريه و يكمي باقالي ميخريم و تو شهر يه دور ميزينيم و بر ميگيرديم خونه كه هيچ وقت تكراري نيست ….

آره تنها جايي كه داريم همين گاوازنگه كه توش برنامه هاي مختلفي هم اجرا ميكنن و البته چند روز پيش هم جشنواره آش برگزار شده بود …

لطفن رويا بافي نكنيد. ممكنه همه چي رو از دست بديد.

اين يه جمله هست كه خودم و خودم تجربش كردم و به همين دليل هم اين جا نوشتمش. رويابافي خوبه اما در حدي كه بخواييد يه تصوير زيبا از آيندتون تو ذهنتون بياريد كه تلاش برانگيز باشه نه اينكه ساعتها بهش فكر كنيد و حتي اگه قصد تلاشم داشته باشي بياي و ببيني كه فرصتها و زمان از دستت رفته وهيچي برات نمونده جز همون روياهات. خيلي مراقب باشيم !

و يه توصير بي ربط كه خيلي دوسش دارم و دوست داشتم اونجا بودم !

اين حرف را تنها در دنياي نت و در جايي ميزنند كه من درونم را ريخته ام …

من از دورنم مي نويسم و از احساساتم و به همين دليل هست كه خيلي ها فكر ميكنند خاص ام .

در حاليكه هركسي كه بخواهد در وبلاگش از خودش بنويسد آنوقت ميبينيم كه چقدر انسانهاي جالب و خاص در اطراف ما وجود دارند و ما بي خبر بوده ايم. من خوانده ام وبلاگهايي را كه از خود مي نوشته اند و من هم اول حس كردم با افراد خاصي مواجه ام اما طولي نكشيد كه فهميدم هركس درون زيبا و خاصي دارد و برخي خوانده مي شوند و برخي هم پنهان مي مانند …

بعضي از خوابها نشونه هستند. اونها كه هيچ. بعضي هام از اتفاقات روزمره سرچشمه مگيرن و از فكر مشغولي هاي روزانه اما يه عده خوابها هستند (مثل همين خواب من) كه از دانسته هات و از درونت و چيزهاي بزرگي كه به تو ربط دارند تشكيل ميشن.

مثلن: دختره كه با لباساش تو حموم بود مربوط ميشه به خودم كه زماني عميقن عاشق اين بودم كه تو حموم با لباس باشم و ميش شدم … يا هواي طوفاني و ابري هواي مورد علاقه و هيجان انگيز منه … و دريا كه مربوط ميشه به يه شخص خاص كه بخاطر خاص بودن اون شخص تو زندگيم دريا هم كه مربوط به اون بود براي من خاص شد و من هميشه دريارو با كوه مقايسه مي كردم …

پنجره اي كه دختره ازش بيرونو ميديد مثل تنها پنجره ي تو خونمون بود و موهاي دختر كه تو دست باد پريشون مي شد از زيباترين صحنه هاي تو ذهنم … و اما لباس دختره كه لب دريا باروني كلاه دار آبي نفتي يا توسي بود خب من يه باروني به رنگ آبي نفتي دارم كه كلاهشم خيلي دوست دارم …

اما اينكه دختره تو آخرين لحظه چيزي بين انسان و ماهي بود يعني شبيه پري دريايي و اين هم از كودكي من نشات گرفته. مني كه تو بچگيم حدود 300 تا داستان داشتم كه همش مربوط به شاه و پريون بود … يا اون صحنه هاش كه دختره دست تو دست پسره لب دريا اين ور و اونور ميرفتن اون هم باز صحنه اي هست كه من بيشتر از ميليون ها بار تو فيلم ها و جاهاي مختلف ديدم و حتي گاهي تصور كردم …

خلاصه مي خواستم بگم كه اين خواب از عميق ترين احساسات، تجربيات، ديده ها و افكار من سرچشمه گرفته البته قسمت اولشو نتونستم بفهمم كه چرا (منظورم قسمت داشنگاه و ايناشه و دعوا با پدر و مارد) چون تو واقعيت اين دو مورد رو من هرگز نداشتم.

***

راستش من گاهي اوقات خوابهايي ميبينم كه درست مثل يك فيلم سينمايي اند.

يعني در هم و بر هم نيستند  و نه اينكه توش آشناهامو ببينم. يه عده ي غريبه كه نقش بازي ميكنن.

امشب هم يكي از اون خوابهاي ناز رو ديدم و چون يادم مونده مي خوام براتون تعرف كنم.

از اين صحنه ها يادمه. يه دختر تو يه خونه ي تاريك (تو هال كه رو بروش چندتا پنجره هست و تهش هم چندتا در كه ميره به حموم و اتاق خواب و هواي بيرون كه خيلي شديد ابري و طوفانيه) داره با پدر و مادرش حرف ميزنه.

پدر و مادرش باهاش دعوا مي كنن و اونم همين طور كه داره ميره تو يه اتاق تاريك ديگه (بيرون هوا طوفانيه) ميگه اره نذاشتين برم دانشگاه مشروط شدم ! (حسم مي گفت حق با دختره) خلاصه ختره مياد از اتاقي كه بابا مامانش توش هستند يه چادر ور ميداره و ميخواد بره حموم. مادرش تيكه ميندازه كه برو به زندگيت برس (يعني به دوست پسري كه قراره شوهرت شه)

و چون پول زيادي ندارند نميتونه بره حموم و فقط يه لحظه ميره زير دوش (با لباساش) بعد ياد حرف مادرش ميفته و يه ملافه دور خودش ميپيچه و مياد لب پنجره ي اتاقش. صحنه ي بعدي ديدن باريدن بارون از پنجرست (در واقع از ديد دختره) بعد دختره ميگه: “دوستام ميگن چه بارون قشنگي ميباره و چه حالي ميده زير بارون آبتني كردن و مانكن شدن (براي ديگرون)” و عدش حرفي نميزنه اما من حس ميكنم تهش دلش ميگفت” اونوقت مادرم به دوست پسر من ايراد ميگيره”

صحنه ي بعدي چهره ي دختر دم پنجرست كه يه باد شديد مي وزه و موهاي دختره رو كه ملافه رو سفت دور خودش پيچيده ، باد ميزنه ، جوري كه روي پيشونيشو موهاش ميگيره و فقط چشاي آبي رنگ و درشت غمگينش ديده ميشه .

صحنه ي بعدي :لب دريا، هوا كاملن ابري منتها بدون طوفان و همراه با باد نسبتن تند. دختره دست تو دست دوست پسرش دارن لب دريا مي پرن اين ور و اون ور و با هم حرف ميزنن(دختره از اين باروني هاي كلاه دار با رنگي شبيه آبي نفتي يا توسي پوشيده) و منم اونجا كنار دريا هستم منتها كاري به اونها ندارم و من مي پرم بالا و پايين و با خودم دقيقن اين شعرو ميخونم :” چه درياي قشنگي لالا چه جاي زيبايي لالا دريا رو ببين ، دقيقن مثل كوهه لالا (چون توي اونجا ساحل دقيقن مثل ساحل دريا بود اما دور دورهاي دريا مثل كوه هاي يخ زده مي موند كه من فكر ميكردم آب دريا از بين اون كوه ها جاريه و به همين دليل ميگفتم دريا مثل كوهه) كه يكهو ديدم اون طرف حال دختره بد شد و افتاد رو زمين و تو بغل دوست پسرش كه داشت از زمين ورش ميداشت دقيقن مثل يه ماهي مايل به سبز رنگ شده بود(يه ماهي بلند و دراز كه از سرش چيزي شبيه به لوله آويزون بود و كم كم داشت شكل انسانيشو از دست ميداد و تبديل به ماهي ميشد). همون جا بود كه با صداي داداشم كه مي گفت :” حداقل تو بيدار شو” بيدار شدم …

ببينيد من سعي كردم قشنگ تعريف كنم اما اون صحنه هاي زيبايي كه من ديدم تو هيچ فيلمي نميشه ديد. حتي تو تايتانيك. و نميدونم كه چندنفر همچين خوابهايي ميتونن ببين اما من خداروشكر ميكنم كه اين توانايي رو دارم.

خيلي لذت بردم از خوابم. الان كه داشتم مينوشتم 10 دقيقه بعد از بيدار شدنمه. از شدت لذت اومدم برا شما هم بگم …

لطفن حتمن نظرتونو در مورد اين پستم بگيد.

راستي ميگم چه خوب ميشد كه يه دستگاه اختراع ميكردن كه هرچي (هر صحنه و صدايي ) كه داره از ذهن من ميگذره رو به صورت فيلم ميكرد و من براتون اونچه كه تو ذهنمه رو به صورت فيلم ميذاشتم تا شما هم لذت ببريد …

بعدن نوشت: خيلي ها گفتن كه آدم نبايد خوابشو به هركسي بگه. درسته من قبول دارم اما اين فرق داشت … يه  حسي منو كشوند پاي وبلاگم كه بگم كه بيان بشه … خيلي زيبا بود حيف بود نگم …

دوستان ان شالله تو پستهاي بعديم صحنه هايي از اين خوابم رو براتون نقاشي ميكنم …

بعضي ها دچار اشتباهات بزرگي ميشن و بعضي ها بي خطر اين رو رد ميكنن ..

من چي؟ منم متوسط بودم و البته كمي مايل به دسته ي اول . اما امروز كه نيگا ميكنم ميبينم خدا هميشه باهام بوده و من هرگز تنها نبودم و خدا هميشه كمكم كرده تا بيشتر از اين تو دردسر نيفتم و هميشه ازش ممنونم. گرچه اشتباهاتي كردم كه آثارش هنوز باقيه اما اوه …

من هميشه عادت داشتم كه حق رو از خودم بگيرم و بدم به طرف مقابل، بدم به ديگرون اما ميخوام يكمي هم به خودم حق بدم … و حالا كه اين حق رو دادم ميبينم بازم خوب با خودم خداروشكر كنار اومدم … حسي دارم. حس ميكنم دارم وارد دووره ي جديدي از زندگيم ميشم … دوره اي كه برعكس اين دو سال ان شالله(بين 14 و 16 سالگيم) برعكس اين سالها پر از موفقيته برام. برا همين خيلي خوشحالم. از اومدن مهرماه راضيم و از اينكه دوباره بايد به درسام برسم. خيلي وقته شاگرد ممتاز نشدم … به قول اون ميخوام بتركونم … هه. البته ميدوني من خيلي ضعيفم چون سالهاي قبل رو خوب بلد نيستم اما ميخونمشون. كم كم …

– از دوسال پيش همه چي براي من فرق داشت با هميشه هاي زندگيم … خيلي غير عادي شده بودم و خودم خبر نداشتم … ميشه گفت يعني ميگن بحران هه. اما هميشه خداروشكر كردم كه اين اتفاقات دوره ي نوجوني برام كمي زودتر از ديگرون رخ داد جوري كه cود به خودم اومدم و حالا هم فرصتهاي طلايي (همين پيش دانشگاهي و كنكور و اينا) اينهارو هنوز از دست ندادم. گرچه اول و دوم دبيرستان هم مهمه اما هنوز جاي جبران هست و اگه كمي هم دير ميشد ميترسيدم كه ديگه نتونم از پسش بربيام … خوشحالم كه حداقل يه تجربه ها يه دانسته هايي دارم كه بگم حاصل اين دوسال بود يعني خيلي هم منفي نبود اين دو سال ! هه. هي. بيخيال .

خدايا تلاشمو زياد كن خدايا كمك كن بتونم تلاشگر باشم و سعي كنم و وقت بزارم و برسم …

به دوستامم كمك كن … (ولي خودم شاگر اولم ها !!!)

خداحافظ پيوند هاي من ….

هميشه دلم خواسته كه تمام لحظه هاي تلخ و شيرين و جالبي رو كه يه انسان ميتونه حس و تجربه كنه، داشته باشم و بچشمشون… خيلي … واسه همينه كه به وبلاگهايي كه توشون قصه ي زندگي خودشونو نوشتن علاقه دارم و زياد مي خونم …
نمي دونم كه اين كار درسته يا نه چون وقت زيادي رو ازم ميگيره و البته يه نكات كوچيكي هم دستگيرم ميشه اما حتي خوندن يه رمان مي تونه خيلي تو افكار و سرنوشت آدم تاثير داشته باشه مثل رمان “صدسال تنهايي” كه خيلي رو من تاثير داشت… به همين دليل آدم بايد مواظب باشه كه چطور افكارش شكل ميگيرن چون در نهايت كار آخرو اين فكر ميكنه و سرنوشت و همه چيز بسته به فكر آدمهاست …
خدايا كمكمون كن تا درست ببينيم
درست بشنويم درست بيان كنيم و از همه مهم تر درست فكر كنيم …
آمين .

كه توش اصلن خبري از سنت ها و حرف ها اصلن اصلن به اين دنيا ربطي نداشت …

مثل سرزمين نارنيا …

چي ميشد اگه يه در مخفي مثل اين داشتم كه رو به چمن زارهاي زيبا باز مي شد …

يا اصلن يكي شبيه اين كه رو به آسمون بي انتهاي خدا باز مي شد …

و منو ميبرد به روياي ابرها به روياي شاهزاده ها …

به روياي ملكه ها و حاكم هاي مهربان …

اما درهايي كه به روي من باز ميشن هيچي توشون نيست …

هيچي …

چه خوبه ! داشتن يه گوشي و فناوري اس ام اس چه خوبه …

و از اون خوب تر داشتن دوستاني خوب كه بشه بهشون اس ام اس زد … !